مسیر شغلیِ ماما معمولاً با دانشجوی بالینی یا کارآموز ماما آغاز می‌شود که بین ۶ ماه تا ۱.۵ سال به‌طول می‌انجامد. در این دوره، افراد در طول تحصیل کارشناسی مامایی یا کارآموزی بالینی، تحت نظر استاد و سوپروایزر آموزش می‌بینند. در این مرحله، افراد با مراقبت پیش از بارداری، مراقبت حین و پس از زایمان، مهارت‌های معاینات بالینی و ثبت پرونده آشنا شده و نمونه‌کار عملی جمع‌آوری می‌کنند.

پس از گذشت حدود ۱ تا ۲ سال تجربه بالینی اولیه، فرد در جایگاه ماما تازه‌کار یا تحت نظارت فعالیت می‌کند. در این مرحله، افراد مسئول انجام زایمان‌های طبیعی، مراقبت‌های پس از زایمان و آموزش مادران هستند و تجربه بالینی و مدیریت موارد اورژانسی را تقویت می‌کنند. این دوره معمولاً ۱ تا ۲ سال طول می‌کشد.

در ادامه و با مجموعاً ۳ تا ۶ سال تجربه، فرد وارد نقش ماما می‌شود. در این مرحله، افراد مسئول مدیریت واحد زایمان یا کلینیک، آموزش پرسنل جوان‌تر، تدوین و اجرای پروتکل‌های مراقبتی و نظارت بر کیفیت خدمات هستند. تسلط بر استانداردهای مراقبت بالینی و توانایی مدیریت تیم در محیط‌های بیمارستانی یا مراکز بهداشتی اهمیت بالایی دارد.

بعد از کسب حدود ۵ تا ۸ سال تجربه حرفه‌ای، فرد در جایگاه سوپروایزر بالینی یا مربی بالینی فعالیت می‌کند. در این مرحله، افراد مسئول آموزش بالینی دانشجویان و ماماهای جوان، تدوین محتوای آموزشی و نظارت بر رعایت پروتکل‌ها در واحدهای بهداشتی و آموزشی هستند. مهارت در آموزش، استانداردسازی مراقبت و هدایت تیم اهمیت ویژه‌ای دارد.

در انتها و پس از کسب بیش از ۸ سال تجربه ترکیبی بالینی، آموزشی و مدیریتی، فرد می‌تواند به مقام مدیر بخش زایمان، مشاور مامایی یا پژوهشگر سلامت مادر و نوزاد ارتقا یابد. در این مرحله، افراد مسئول توسعه سیاست‌های مراقبتی، هدایت طرح‌های بهبود کیفیت، مشارکت در پروژه‌های پژوهشی و آموزشی و تضمین ارائه خدمات حرفه‌ای در نظام سلامت ایران هستند.